Hluti af upplifuninni við road trip er að maður lendir oft í veseni með bílinn. Stundum ertu bara óheppinn, og jafnvel oftar en einu sinni - en það eru oft þessar upplifanir sem standa uppúr á endanum.
”Shit, shit, shit” segi ég upphátt í takt við hljóðið frá vinstra framhjóli. Bíllinn hefur látið illa síðustu 80 km, en nú hljómar hann hræðilega og við erum aðeins í 10 km fjarlægð frá Hogsback og farfuglaheimilinu.
Á meðan hann gengur komumst við eitthvert, hugsa ég rétt áður en við beygjum af malbiki yfir á lélegan malarveg. Ó nei, ekki þetta, eins og það sé ekki nóg að vera inni í bíl í yfir 40 stiga hita!
Við erum stödd í Suður-Afríku, þar sem við höfum búið síðasta hálfa árið fyrir ferðina til Hogsback, og bíllinn hefur verið fylgisveinn minn og kærustu minnar í brátt fimm mánuði. Það hefur mikið gengið á á þessum stutta tíma: Toppstykkið eyðilagðist, mótorinn bræddi úr sér og nokkrum sinnum hefur sprungið á honum. Ég hef því kynnst bifvélavirkja okkar í East London ansi vel. Hann kemur glaður og sækir bílinn á hraðbrautum borgarinnar þegar hann bilar, og hann hefur auk þess gefið okkur góð ráð um bestu svæðin til að skoða í næsta nágrenni.
Bíllinn, og um leið aðalleikarinn í þessari frásögn, er Nissan Sentra frá 1995 með 220.000 keyrða km og gælunafnið Bulldog, tekið upp vegna límmiðans á afturrúðunni. Hann kostaði 300.000 krónur og þegar hann bilaði í fyrsta skiptið, viku eftir kaupin, fór ég með hann aftur til söluaðilans þá vildi hann hvorki skoða bílinn eða heyra um klögumál mín.
Kaupsamningar eru greinilega aðeins öðruvísi í Suður-Afríku en við Evrópubúar eigum að venjast.
 |
Þótt maður sé "on the road" þýðir það ekki
endilega að maður getur þotið á veginum. |
Vegna alls þessa treysti ég bílhróðrinum ekki beint á leið upp fjallveginn sem liggur upp að fjallsbænum Hogsback. Við erum 300 kilometra frá East London og bifvélavirkjanum okkar, og þótt ég sé góður kúnni efast ég um að hann komi hlaupandi alla þessa leið. Fjöðrunin er enn ágæt í bílnum og tekur ágætlega á móti öllum holum og drullu á veginum svo ég einbeiti mér að hljóðinu í framhjólinu. Síðustu 600 metrana til farfulgaheimilisins minnir hljóðið frá dekkinum meira eins og traktorhjól en bílhjól.
Á meðan kærasta mín tékkar okkur inn, kíki ég á dekkið, slæ aðeins í það og klóra mig í hnakkanum - og kemst ekkert nær lausninni. Ég spyr í móttökunni hvort það finnist bifvélavirki á meðal 300 íbúa þorpsins. Jú, ég fæ að vita að hann situr, eins og honum er venja á hverjum eftirmiðdegi, á lókal pöbbnum.
Kærasta mín fer og sækir hann á meðan ég held áfram að bakstra við dekkið. 10 mínútum seinna kemur gamall Landróver keyrandi eftir malarveginum og út stígur kærasta mín, með hálfgerðan skelfingasvip, á meðan bílstjórinn vippar hurðinni upp og kemur askvaðandi á móti mér og bulldog. Hann gjóir augunum á bílinn, en stoppar ekki fyrr en við runna á bakvið bílinn þar sem hann leysir vatn á meðan hann spyr hvað sé að bílnum. Ég svara tilbaka að ég viti það ekki og það sé þess vegna sem hann sé hér. Hann klórar sér í hausnum, teygir sig inn í Landroverinn og kemur tilbaka með einn dósabjór. Svo stillir hann sig bakvið mig og byrjar að skipa mér fyrir. Eftir smá fiff með diskahemilinn get ég losað nokkra smásteina sem hafa setið fastir. Klukkutíma og tveimur dósabjórum síðar er hjólið komið á sinn stað. Bifvélavirkinn fær 50 rand fyrir að hafa haldið mér félagsskap, á meðan ég sá um alla vinnuna. Ekki beint réttlátt, en hvað er annað hægt að gera þegar um er að ræða mann sem handleikur skiptilykla daglega?
Hver er boðskapur sögunnar - umfram það að maður á að forðast gamla bíla og fulla bifvélavirkja? Reyndar er ástæðan einmitt sú gagnstæða - nefnilega að án gamalla bíla verður ekkert af tilviljunarkenndum fundum með fullum bifvélavirkjum, og án þeirra verður engin fyndin ferðafrásögn. Og enn þann dag í dag, nokkrum árum eftir ferðina, er frásögnin um Bulldog enn á lífi og skemmtir þeim sem fá að heyra hana. Fínt að hafa séð ljón í safarí, en það hafa allir sem ferðast um Afríku. En það hafa ekki allir samið við stórfurðulega afríska bifvélavirkja og söluaðila notaðra bíla. Það skapar meiri spennu að vita ekki hversu langt maður nær, en að geta hringt beint í bílaleiguna og fengið lánað nýja Toyotu, ef bílaleigubíllinn klikkar. Það að bíllinn kostaði mig um 150.000 krónur í viðgerðir og tap við söluna, var það þess virði. Maður þroskast við áföllin og kynnist nýjum dýptum í suður-afrísku samfélagi. Var ég búin að minnast á að það sprakk á bílnum á leið heim frá Hogsback til East London? Ji hvað ég sakna druslunnar!
Hugarflug » Road trip » Ferðagreinar » Bíldrusla!
